SPOTKANIE Z MEDYCYNĄ NATURALNĄ

RADIESTEZJĄ I NIEZWYKŁOŚCIAMI

Wrocław 29 – 30 WRZEŚNIA 2001.r

NOWE SPOJRZENIE NA DAWNE METODY

PRZYWRACANIA ZDROWIA.

Lekarz, to piękne zajęcie. W hierarchii zawodów kształconych, wykonywanych zajmuje bardzo wysoka lokatę. Troska o zdrowie zawsze była najważniejsza. W starożytnym Egipcie medycyna była tak zorganizowana, że byli specjaliści od oczu, głowy, od zębów, od boleści brzucha lub też od chorób wewnętrznych, organów ukrytych i płynów humoralnych. Największą reputacją cieszyli się lekarze - nie z wąskimi specjalizacjami, lecz tacy medycy, którzy praktykowali w połączeniu z magią. Na dworze franków był Iri specjalista chorób żołądka, jelita i odbyt, okulista oraz…..okultysta. Specjalista to najniższy szczebel. Widzi tylko jeden aspekt choroby. Ból w określonym miejscu wcale nie oznacza, że jest przyczyna choroby. Specjalista, co najwyżej może postawić cząstkowa diagnozę.  Prawdziwy ideał dla każdego lekarza, to zostać lekarzem ogólnym. Trzeba było jednak przejść tak straszne próby, że większość rezygnowała. W starożytnym Egipcie, aby zdać egzamin na lekarza ogólnego należało:

Sporządzić receptę

Przygotować lek

Oszacować toksyczność takiej czy innej trucizny

Zidentyfikować jakąś truciznę

Szczegółowo opowiedzieć o zbieraniu ziół leczniczych

Najbardziej niebezpieczny etap egzaminu to – nakaz wypicia trucizny oraz szybka jej identyfikacja i zastosowanie antidotum. Pomyłka w odróżnieniu toksyny groziła śmiercią przyszłego lekarza, bowiem egzaminator, nauczyciel – lekarz nie miał prawa udzielić pomocy. W dawnych czasach lekarz musiał również znać sztukę radiestezji. Zawsze nosił wahadło. Była to mała granitowa płytka w kształcie rombu, która wisiała na lnianej nitce.

U schyłku cywilizacji GRECKO –RZYMSKIEJ między VIII a VII wiekiem p.n.e. Arabowie zaczęli ujawniać tajemnice sztuki lekarskiej. Horacy powiedział: „wiele rzeczy od dawna zapomnianych – powróci do życia”.  Dawne tajemne recepty – obecnie prawie w tej samej formie szczęśliwie wróciły do łask.  Najpierw nieśmiało i w ukryciu ludowi lekarze – znachorzy i zielarze wykorzystywali zasłyszaną wiedzę. Ratowali chorych, którym medycyna uniwersytecka, znacznie oddalona od naturalnych środków, pomóc nie mogła.

Teraz dobrze znamy wspaniałe recepty np. z wykorzystaniem czosnku czy cebuli. Od Herodota dowiedzieliśmy się o istnieniu wygrawerowanej inskrypcji na piramidzie Gizeh, informującej, iż robotnicy zatrudnieni przy budowie otrzymywali każdego ranka po ząbku czosnku.

CZOSNEK

Ma działanie wzmacniające i antyseptyczne. Działanie to porównywane jest z chininą.

Reguluje ciśnienie

Wpływa na organizm moczopędnie

Przeciwsklerotycznie

Antyreumatycznie

Przeciwgorączkowo.

Jest również świetnym lekiem zwalczającym pasożyty przewodu

pokarmowego

Znakomicie zapobiega nowotworom.

Kurzajki, brodawki i niewielkie cysty znikają, gdy kilka razy dziennie przeciera się je kawałkiem czosnku.

Podobny zabieg należy wykonać w miejscu ukąszonym przez osę czy innego owada ( po uprzednim usunięciu żądła).

Przy niestrawności – zjeść jeden ząbek zmielonego czosnku ze szczyptą soli i sody kuchennej.

CEBULA

Cebulę uważano za roślinę świętą.

Na freskach grobowych w rejonach piramid znajdują się rysunki przedstawiające kapłanów składających wiązki cebuli na grobie. W jadłospisie ludowym często zastępowała mięso.

Okład z surowej cebuli leczy migrenę, koi bóle reumatyczne. Położenie na dziurawym zębie tamponu zamoczonego w soku z cebuli łagodzi neuralgię.

Cienka błonka znajdująca się między warstwami cebuli, przyłożona do rany, oparzeliny, wrzodu czy zastrzału – świetnie zastępuje plaster antyseptyczny.

Natomiast przekrojona na połówki skutecznie odstrasza komary.

Cebula zapewnia z d r o w i e i d ł u g o w i e c z n o ś ć. Ludzie spożywający ją regularnie dożywają setki i więcej lat.

Egipcjanie konserwowali ciała zmarłych, aby zapewnić im zmartwychwstanie. Zwłoki konserwowano za pomocą żywic i olejków. Kapłani balsamiści pierwsi odkryli antyseptyczne właściwości olejków, aromatów i przypraw korzennych. Byli wyłącznymi posiadaczami sekretu ich przyrządzania. Herodot podaje „ po oczyszczeniu trzewi winem palmowym posypuje się je roztartymi przyprawami korzennymi: pieprzem, cynamonem, imbirem, goździkami, gałką muszkatołową.  Później napełnia się brzuch mirrą, kasją i pachnącymi substancjami wszelkiego rodzaju. Następnie obmywa się ciało poddawane balsamowaniu, rozmaitymi wonnościami”. Od najazdu Arabów w VII wieku, mumii egipskich zaczęto używać jako medykamentów.  Niektórzy medycy traktowali mumię jako panaceum, a byli i tacy, co przypisywali tej „substancji” zdolność zapewnienia ludziom nieśmiertelności.

Imbir

Imbir od czasów starożytnych, zarówno w Egipcie jak i Chinach czy Indiach uważany był przez lekarzy jako doskonałe lekarstwo. Ludzie na całym świecie nauczyli się cenić jego działanie regulujące w zaburzeniach żołądka i przeciwbólowe. Leczy zapalenie stawów i mięśni, wrzody żołądka. Zapalenie gardła, anginę, astmę, zaflegmienie, choroby zatok przynosowych, bóle głowy. Oczyszcza jelita i pobudza ruchy perystaltyczne, zwalcza pasożyty jelitowe. Redukuje poziom cholesterolu we krwi.  Redukuje nadmierne skupienie płytek krwi, które może być przyczyną:

.. zawałów

Udarów

Chorób nowotworowych.

Jest to dobry środek na mdłości i chorobę lokomocyjną. Skuteczny przy zatrzymaniu i oddawaniu moczu.

KONFUCJUSZ JADŁ IMBIR PODCZAS KAŻDEGO POSIŁKU.

Jest to środek najprostszy w użyciu, niemający działań ubocznych. Można z tej przyprawy robić napary i pić z miodem np. przy zazębieniach, astmie. Najwygodniej jest połączyć sproszkowany imbir ze zmielonym siemieniem lnianym. Np. 5 łyżeczek imbiru i 10 łyżeczek siemienia lnianego, zmieszać w słoiczku. Jeść tę mieszankę 2 – 3 razy dziennie po 1 łyżeczce od herbaty.  ( 1 łyżeczkę „lekarstwa” wymieszać w kieliszku chłodnej wody. Pić między posiłkami). Imbir w połączeniu z siemieniem lnianym, reguluje poziom cholesterolu.  Odtruwa po zjedzeniu czegoś nieświeżego. Kucharze chińscy używają imbiru do przyrządzania większości potraw w przekonaniu, że imbir neutralizuje niepożądane właściwości innych składników potrawy, zwłaszcza ryb i mięsa, mogących spowodować niestrawność.  W Japonii bardzo popularnym środkiem ludowym jest kompres z imbiru.  Świeży, starty na tarce imbir miesza się z odrobiną gorącej wody, rozprowadza na czystej szmatce i przykłada do chorej lub bolącej części ciała. Przykrywa się okład gorącym termoforem lub poduszką elektryczną.  Kompres często zmieniać. Tą metodą wyciąga się toksyny na powierzchnię ciała, gdzie stanowią wydalinę, infekcje a nawet rozrosty złośliwe.

Przepis medycyny ajurwedyjskiej - na bolące miejsca np. na stawy, zaleca robić okłady ze sproszkowanego imbiru, rozprowadzonego w rondelku z rozgrzanym masłem.

1 łyżka stołowa imbiru

1 łyżka masła

W rondelku na ogniu rozgrzać, wymieszać i stosować jak wyżej.

Imbir można spożywać w postaci świeżego kłącza, wyciśniętego z tego kłącza soku, albo w postaci kandyzowanych plastrów. Można jeść imbir kandyzowany, wtedy, gdy ma się ochotę na słodycze.

Dla oczyszczenia układu pokarmowego, wzmocnienia układu krążenia, zapobiegawczo, przeciwnowotworowo itp. Zamiast czarnej herbaty należy pić herbatę imbirową. Można kupić gotową, lub przygotować wg. przepisu:

1 łyżeczka imbiru

szklanka wrzątku

Przykryć – zaparzać 10 – 15 minut. Dodać do smaku miodu. Można pić gorącą lub mrożoną.

Christian Jacy – egiptolog, w swoich powieściach historycznych „Egipski sędzia”, „Starożytny Egipt”, przedstawia w sposób obecnie zrozumiały, jak leczono chorych w czasie, gdy rządzili Egiptem faraonowie.

Najbardziej urzekł mnie i zadziwił sposób kształcenia lekarzy, o którym wspomniałam na wstępie tego opracowania.

Znalazłam tam receptury, które nie są mi obce. Z powodzeniem można je w niezmienionej postaci stosować obecnie.

Oto niektóre z nich:

Najcięższe przypadki leczy lewatywa.

Z mieszanki miodu sfermentowanego

Rozczynu gumy arabskiej

Lekkiego piwa

Soli (gorzkiej)

Pięć kolejnych dni intensywnego leczenia przynosiło znakomite rezultaty.

Olejek z rozdrobnionej kozieradki (nasion) działa przeciw zmarszczkowo.

Nasiona kozieradki wsypać do słoika, zalać oliwą z oliwek lub olejem lnianym.

Odstawić na kilka tygodni, po czym odcedzić. Po kąpieli nie wycierając się wmasować w ciało do całkowitego wchłonięcia olejku.

ALOES

Już starożytności był lekarstwem na różne zapalenia. Sok z tej rośliny był używany między innymi do nacierania narządów rodnych. Chroni przed zapaleniami.

Można również leczyć skórę na nogach pokrytych czerwonymi, piekącymi plamami oraz kłaść okład z białka i kwiatów akacji.

Egipcjanie przeciw wyczerpaniu i rozpaczy zapisywali pacjentom pić wodę przechowywaną w misie miedzianej.

Aby woda była przezroczysta, należy wrzucić do niej na 24 godziny słodki migdał.

Reumatyzm leczono, zalecając odstawienie alkoholi i codziennie popijać nalewkę z kory wierzbowej.

W starożytnym Egipcie była także porada antykoncepcyjna.

Stosowano: ciernie akacji

Miód

I daktyle.

W kolcach akacji znajduje się kwas mlekowy, niszczący zapładniającą siłę nasienia męskiego. Młodzi mężczyźni używali tego prostego i zwiększającego przyjemność środka.

Dawniej również radzono sobie w zwalczaniu gronkowców, stosując do tego celu wyciąg z łopianu. Jest to silnie działający środek.

Słabe dziąsła wzmacniano poprzez nacieranie pastą z:

Cynamonu

Miodu

Gumy arabskiej

I oliwy.

Aby mieć mocne zęby, lekarze w Egipcie zalecali stale żuć seler.

Tradycyjna medycyna chińska oraz informacje ze starożytnego Egiptu w przypadku, kiedy nastąpi - omdlenie

-Atak serca

-Migrena

Wątroba rozkurczy się i przepłucze. Chory odzyska świadomość. Atak serca minie. Potem należy jeszcze pilnować diety. Pić nadal napar z cykorii, aby uniknąć ponownego zaczopowania wątroby.

Od najdawniejszych czasów na różne niedomagania ludzkiego ciała było mnóstwo receptur, przepisów leczniczych z ziół, minerałów innych substancji znajdujących się w przyrodzie.

Najwcześniej i najczęściej dla utrzymania zdrowia i do leczenia, śpiewano i tańczono. Platon wtajemniczony również w sekrety dźwięków podaje relacje pomiędzy poszczególnymi częściami ciała, a odgłosem śpiewu oraz instrumentów muzycznych.

Wiadomo, że lira ma siedem strun. Siedem jest liczbą magiczną we wszystkich niemal cywilizacjach.

Siedem strun, siedem nut jak - DO – RE – MI – FA – SOL – LA – SI – współczesnej gamy.

Muzyka może uzdrawiać duszę i ciało. Od dawna wiadomo, że ludziom ślubującym żyć w celibacie, śpiewy gregoriańskie pomagają przezwyciężyć pokusy. Śpiewy sakralne wywołują przemiany energetyczne.

Określone dźwięki oddziaływają na okolice splotu słonecznego, wywołując reakcje emocjonalne i stłumiony gniew (oburzenie) lub na okolicę serca wpływa na radość, wielkie szczęście lub strach.

Einstein dowiódł, że istniejemy w świecie, który składa się wyłącznie z energii. Zgodnie z zasadami techniki fale dźwiękowe, np. muzyki o określonych częstotliwościach, dostarczane do organizmu za pomocą krótkich impulsów przez około osiem minut, umożliwiają rozpuszczenie ochronnej bariery niektórych bakterii.

Zmysły - uszy – oczy – nos – wykorzystują wszystkie częstotliwości. Każdy impuls wibracji zostaje zmieniony na biochemiczne dane wejściowe, które są następnie kierowane do mózgu.

Mózg, podobnie do komputera, przetwarza wszystkie informacje i rozdziela między układy organizmu.

Każdy zestaw częstotliwości wykonuje przeznaczone mu zadanie w układach biologicznych.

Organizm w swojej nieskończonej mądrości ma doskonałe sprzężenie, które umożliwia mu diagnozowanie i dostarczanie uzdrawiających częstotliwości.

Wzmianki pochodzące ze starożytności dowodzą, że dźwięk jest od tysięcy lat stosowany do równoważenia organizmu i utrzymywania go w stanie zdrowia.

Tybetańczycy wiedzą o pozytywnym oddziaływaniu dzwonów i śpiewu.

Groźne epidemie dżumy, ospy itp. leczono biciem w dzwony we wszystkich kościołach. Dźwięki z dzwonnic skutecznie niszczyły wirusy i bakterie. Wibracje dźwięków wspomagano żarliwą modlitwą.

Ostatnio ukazały się publikacje wyników badania głosu pacjenta, oraz stawiania diagnozy. Na program leczenia składają się dźwięki o odpowiedniej częstotliwości.

W stanie Ohio w Ameryce, zajmują się tym Scharry Edwards i Wanda Edwards i inni naukowcy.